Ако мораш да слушаш музика

Ако не мораш да пишуваш, тогаш немој. Фати се за тастатура само кога не се издржува, само ако погледот ти се стеснува како да патуваш со брзина на светлината и се фокусира на една точка.

Тоа се моментите кога друго ништо не е важно и ти се чини дека ако не типкаш, поради твоја вина Австралија ќе се откине од земјината топка и ќе се измешаат меридијаните. Клониран ѕвер ќе избега од некоја америчка лабораторија, А1 ќе пропадне пред задњата епизода на Шехерезад и Тибет ќе добие независност.

Го парафразирам Ферид Мухиќ (а и претерав во тоа) бидејќи вечерва едноставно морав да сложам неколку реченици за новиот албум на The National - High Violet.

("We'll live on coffee and flowers")

Голтајќи ги нивните претходни песни на Фејсбук напишав дека - да ги слушаш The National е исто како да шмукаш трошки од чоколадна торта врз голо стомаче. Нивната музика од секогаш ме потсетувала на микс од какао и од млеко, а песните се разликуваат единствено по концентрацијата на кафеавиот прашок и масноста на млекото.

А чоколадото е највкусно врз човечка кожа, онака стопено на 36,6 Целзиуси.

("You and your sister live in a lemon world")

Во соба каде што се слушаа овој американски бенд мириса на продавница за кафе во која се продаваат чоколадни бинбони и оние шарени лимени кутии во кои на времето се чувало шеќер и какао, а денес повеќе служат за украс.

Стиховите кои ги пее Мет се обични бесмислици, не кажуваат ништо како збир од зборови и не се обидувајте да му ги сфатите метафорите. Тоа е вистинска поезија чија цел е да ви го излие срцето во чоколаден прелив, а не да има смисла.

("We left the silver city 'cause all the silver girls gave us black dreams.")

Затоа, ако не мора да слушаш музика, тогаш и немој. Но, ако не се издржува тогаш нека биде The National - оти и така ретки се оние кои му оддолеале на чоколадото.